محمدحامد پورجعفری / در دوران مدرسه، تجربه همکلاسی با افرادی را داشتیم که معمولا شریک تغذیه دیگران بودند اما، هنگامی که از منزل میان وعده خوب و خوش مزه ای را به همراه می آوردند، ازبیم شراکت با دیگر همشاگردی ها، در زیر و کنار نیمکت ، آرام آرام و پنهانی میل میکردند و چندی بعد، تقریبا همه کلاس از بوی متفاوت آن قسمت، متوجه میشدند، که کسی تکخوری کرده است.
حالا ماجرای مکرر روزهای پسا پیروزی این رفقای مشهور به اصلاح طلب کرمانشاه هم، خیلی تفاوتی با آن همکلاس های تک خور خوش بو ندارد، در هنگام زیر دستی و بی قدرتی هم سفره و همراه اند تا بوی قدرت مشامشان را قلقلک میدهد، گعده های تک خوری شان فراهم آمده و خودی و نه خودی بازی شان شروع میشود.
یکی میرود زیره زیره ایل و طایفه اش به حریم شهر نزدیک تر میکند، یکی مدرسه غیرانتفاعی بیت المال را مسئول میشود، یکی دیگر درپی گرفتن شناسه کارمعین می افتد و دیگری هم به همتبارانش فراخوان پست و مدیریت میدهد.
اما دوستان اصولگرا تقریبا ماجرای متفاوت تری دارند، معمولا سعی میکنند تمام همراهان در کادر سازی های آتی نقشی ایفا کنند و میان وعده هایشان را با هم شاگردی هایشان تقسیم میکنند.
بنابر همین رویکرد، چند نفری باهم غیر انتفاعی تاسیس میکنند، چند صد نفری باهم استخدام میشوند و چند ده نفری باهم مدیریت را تقسیم میکنند.
بزرگانشان پدرانه نسل های جوان را مدیریت و برای کار و زندگی آتی شان نیر هم تلاش میکنند.
شاید می توان گفت که علاوه بر شرافت دوستی و وفایشان در حق هم، جربزه ی کادرسازی را دارند و برای احقاق حقوق هم نیز سینه سپر میکنند و برخود تکلیف میدانند که حق دوستی و هم صحبتی را بجا آورند.
یعنی تمام آنچه که در طرف دیگر داستان به سختی یافت میشود، سمتی که ، تقریبا ماجرا واژگون است و پیرسالان و پیرسالاران، چونان آفتاب لب بام مدام برای ماندن چنگ میزنند و در هنگام پیروزی نیز کمافی سابق به آلزایمر دچار میشوند.
هرچند این تک خوری های تنگ نظرانه حاکم بر موسومان جریان اصلاح طلبی کرمانشاه، را بیش از هرچه باید ناشی از شرایط نه چندان آسان زیستی و ساختار فرهنگی و هویتی این دوستان دانست، اما دست کم چند ده سال زندگی در یک کلانشهر و در یک فضای مدنی و تمدنی، می بایست تغییراتی در چند اندک را در دیدگاه این طیف بوجود می آورد که شوربختانه نیاورد!
بهرروی با وجود گستره ی رسانه های اجتماعی، دیگر هیچ میز و نیمکت عاریتی و امنی برای تکخوری های میان وعده ها نمانده و دیر یا زود بوی آن بلند خواهد شد!
