یار صادق انقلاب،
که تا پایان بر عهد و آرمان خود استوار ماند.
مشتاق به یادگیری معارف دینی؛
در روزهای پرشور اوایل انقلاب، با شوق دانستن و فهمیدن راه حقیقت.
مدافع وطن،
که آرامش مردم را با جان خویش پاسداری کرد.
جامانده از شهدای دفاع از میهن،
با قلبی که تا واپسین دم، در سنگر عشق به ایران تپید.
متدین،
با ایمانی آرام، عمیق و بیادعا.
متخلق به اخلاق اسلامی،
که نجابت، مهربانی و انصاف در رفتارش جاری بود.
صبور و متین،
چون کوهی آرام در برابر تلخیهای روزگار.
آگاه به زمان،
که حقیقت روزگار را فراتر از هیاهو میدید.
تحلیلگر سیاسی،
با نگاهی عمیق و دغدغهای صادقانه برای میهن.
جوانمرد،
که حرمت رفاقت و انسانیت را در سختترین روزها حفظ کرد.
بزرگمنش،
که دشواریهای زندگی، قامت شخصیتش را خم نکرد.
همدرد و همراه دوستان،
که درد دیگران را درد خویش میدانست.
دارای روحیهای استوار در بیماری بیعلاج،
که رنج جسم، امید و وقارش را نشکست.
نماد مناعت طبع،
که عزت نفس را با هیچ چیز معاوضه نکرد.
نگران آینده وطن،
که دلش برای فردای ایران میتپید.
تلاشگر برای نجات میهن،
که تا واپسین روز، از اندیشه و کوشش دست نکشید.
وفادار به عشق و زندگی مشترک،
که پس از فقدان همسر، تا پایان عمر، با همان خاطره و وفاداری زیست.
الگویی برای دین داران و ایراندوستان،
که عشق به دین و وطن را نه در شعار، بلکه در وفاداری، رنج و ایستادگی معنا کرد.
روحش در آرامش ابدی نزد پروردگار،
و یاد و نامش جاودان و گرامی باد.
دکتر جلیل صحرایی
عضو هیات علمی دانشگاه رازی
هشتم خردادماه ۱۴۰۵
