هادی نوروزی/سردبیر
در خبرها آمده است که مهرماه امسال هم قرار نیست زنگِ مدرسهها به صدا دربیاید. طبق اخبار منتشرشده، مدارس کشور هنوز آماده بازگشایی نیستند و به نظر میرسد کلاسهای درس از اواسط آبانماه فعالیت خود را آغاز کنند. اما این فقط یک تأخیر ساده نیست؛ این چندمین سالِ متوالیای است که آموزش حضوری در کشور با بحران روبهروست.
سال تحصیلی گذشته، به دلیل بحرانهای متعدد و موضوع جنگ ایران و آمریکا، بیشتر طول سال بهصورت غیرحضوری برگزار شد. پیش از آن نیز همهگیری کرونا، دانشآموزان را برای چند سال از نیمکتهای مدرسه دور کرد. حالا نسلِ کاملی از دانشآموزان، بخش بزرگی از دوران تحصیل خود را پشت صفحهنمایشها گذراندهاند؛ نسلی که شاید «صدای زنگ مدرسه» را بیشتر از خاطره شنیده باشد تا واقعیت.
اما این روندِ طولانی، فقط یک تجربهی متفاوت نیست؛ یک هزینهی سنگین آموزشی است. آموزش غیرحضوری، هرچند در شرایط اضطراری راهگشاست، اما هرگز نمیتواند جایگزین تعامل چهرهبهچهره، نظارت مستقیم معلم و فضای اجتماعی مدرسه شود. افت کیفیت یادگیری، کاهش تمرکز، ضعف در مهارتهای اجتماعی و شکاف عمیق میان دانشآموزانی که به امکانات آنلاین دسترسی دارند و آنهایی که ندارند، تنها بخشی از تبعات این سالهاست.
کارشناسان آموزشی بارها هشدار دادهاند که جبران این عقبماندگی، به برنامهای بلندمدت و جدی نیاز دارد؛ نه فقط بازگشایی فیزیکی مدارس، بلکه بازسازی اعتماد، انگیزه و زیرساختهای آموزشی. چرا که هر روزِ بیشترِ تعطیلی، فاصلهی این نسل را با آیندهی مطلوبش بیشتر میکند.
گرچه هنوز صحت یا عدم صحت این خبر (موکول شدن بازگشایی مدارس به آبان) مشخص نیست، اما سؤال بزرگ این است: آیا فقط باز شدن درِ مدرسهها کافی است، یا این بار باید به فکر جبرانِ سالهای از دسترفته هم باشیم؟
نوشته مهر بی مهر اولین بار در پایگاه خبری باختر. پدیدار شد.
