گنجینه‌های پنهان در اعماق آب آنچه شیلات در سکوت برای نجات میراث ایران انجام داد

.

شیلات نگهبانِ میراث ژنتیکی ایران در برابر طوفانِ تغییرات اقلیمی

سال‌هاست که در سکوتِ آزمایشگاه‌های تحقیقاتی و در دلِ مزارع پرورشِ تکثیر، نبردی خاموش برای بقای میراث زیستی ایران در جریان است. شیلات کشور، فراتر از نقش سنتی خود در تولید آبزیان، اکنون به سنگری برای حفاظت از گونه‌های بومی و در معرض تهدید تبدیل شده است؛ نبردی که با وجود ابعاد ملی و حتی جهانی، کمتر در قاب دوربین‌های رسانه‌ای قرار گرفته است.

احیای ذخایر فراتر از یک مأموریت اقتصادی

امروز که ذخایر آبزی کشور از خشکسالی، تخریب زیستگاه و صیدهای غیرمجاز رنج می‌برند، شیلات تنها به دنبال تولید نیست. بازسازی ذخایر آبزیان، راهبردی ملی برای تقویت تاب‌آوری اکوسیستم ایران و حفظ معیشت جوامع محلی است. این مسیر، زنجیره‌ای پیچیده از شناسایی ژنتیکی، تکثیر مصنوعی و بازگرداندنِ «مولدهای ارزشمند» به طبیعت است که به مدد دانشِ بومی ایرانی ممکن شده است.

پیشران‌هایِ این تحول بزرگ: آزادماهیان بازگشت به چرخه زیست

آزادماهیان خزری که دهه‌ها زیر فشارِ صید بی‌رویه و تخریب مسیرهای مهاجرت بودند، حالا با دانش فنی جدید، در سیستم‌های مدیریت‌شده تکثیر می‌شوند. این یعنی جایگزین کردنِ «برداشت از طبیعت» با «تولید هوشمندانه»؛ رویکردی که هم نبض بازار را حفظ می‌کند و هم فرصت تنفس دوباره به طبیعت می‌دهد.

بازگشتِ «ازون‌برون» به وطنِ آبی

یکی از درخشان‌ترین دستاوردهای اخیر، رهاسازی مولدهای بالغ خاویاری به زیستگاه‌های اصلی‌شان است. در حالی که قبلاً فقط بر رهاسازی بچه‌ماهیان تمرکز می‌شد، حالا با بازگرداندن مولدینِ دارای ارزش ژنتیکی، زنجیره پایداری جمعیت‌ها در دریای خزر احیا شده است. این یعنی حفظِ هویتِ زیستیِ دریای خزر برای آیندگان.

پیوندِ طلاییِ اقتصاد و حفاظت

دستیابی به فناوری تکثیر گونه‌های در معرض خطر خاویاری، انقلابی در اقتصاد آبزی‌پروری است. با توسعه پرورشِ مدیریت‌شده، تقاضای بازار نه از مسیر صید غیرمجاز، بلکه از راه تولیدِ پاک پاسخ داده می‌شود. این یعنی کاهشِ انگیزه برای تخریبِ ذخایر وحشی و همزمان، خلق ارزش افزوده برای کشور

سخن پایانی نبردی که حمایت می‌طلبد

مبارزه با صید غیرقانونی و احیای تنوع زیستی، تنها با ممنوعیت‌ها پیش نمی‌رود. این راهی است که به حمایت مستمر، تقویت زیرساخت‌های نوین و هماهنگی میان‌دستگاهی (شیلات، محیط‌زیست و جوامع محلی) نیاز دارد. شیلات ایران در این مسیر، بی‌سروصدا در حال پاسداری از میراثی است که اگر امروز برای آن هزینه نکنیم، فردا به افسانه‌ای در کتاب‌های تاریخ تبدیل خواهد شد.

میراثِ در خطر در دستانِ علم چگونه شیلات ایران از انقراضِ گنجینه‌های آبی جلوگیری کرد

نویسنده خانم دکتر تارا زارعی مسول بهبود کیفیت فراوری و توسعه بازار آبزیان سازمان شیلات ایران در استان کرمانشاه

تهیه و تنظیم مسعود دریابار