پایان دوران خام‌فروشی نخود کرمانشاه در مسیر تبدیل شدن به یک برند جهانی

.

انقلاب در صنعت غذای غرب کشور «نخود کرمانشاه» از سفره‌ها تا بازارهای جهانی طلسم خام‌فروشی شکسته شد

به گزارش خبرنگار فر نیوز /در حالی که سال‌هاست «نخود کرمانشاه» تنها به عنوان یک محصول کشاورزی در بازارهای سنتی دادوستد می‌شود، یک مخترع کرمانشاهی با عبور از حصارهای خام‌فروشی، با تولید ۲۰ فرآورده نوین بر پایه نخود، مسیر جدیدی را برای ثروت‌آفرینی در استان گشوده است.

عیسی بهرامی‌زاده پژوهشگر و مخترع حوزه فرآوری محصولات غذایی، با تأکید بر اینکه «توسعه واقعی از دل شناخت ظرفیت‌های بومی متولد می‌شود»، از تولید محصولاتی خبر داد که می‌تواند نام کرمانشاه را در صنعت غذای ایران و جهان احیا کند. وی با الهام از الگوهای موفق جهانی، نظیر برندسازی اماراتی‌ها بر پایه نخل و خرما، موفق به طراحی محصولاتی از جمله «ویفر سلامت‌محور نخود»، «بستنی نخود» و انواع اسنک‌های پروتئینی شده است

نخود فراتر از یک حبوبات ساده

بهرامی‌زاده در گفتگو با خبرنگار فر نیوز تصریح کرد «ارزش افزوده واقعی در محصولات کشاورزی نهفته در فرآوری است، نه فروش فله‌ای. ما در این مدت کوتاه ثابت کردیم که نخود کرمانشاه ظرفیتی ناشناخته برای تولید محصولات سلامت‌محور و کاربردی دارد که می‌تواند بازارهای جدید صادراتی را هدف قرار دهد.

از ظرفیت‌های مغفول قصرشیرین تا رویای برند جهانی

این مخترع کرمانشاهی همچنین با اشاره به پتانسیل‌های بی‌نظیر مناطق گرمسیری استان، افزود: «قصرشیرین و سرپل‌ذهاب با نخلستان‌های باکیفیت خود، همان مسیری را می‌توانند طی کنند که امارات طی کرد. تولید فرآورده‌های نوآورانه بر پایه خرما، راهکاری برای کاهش نرخ بیکاری و توسعه صنایع تبدیلی در این مناطق است که متأسفانه تاکنون آن‌طور که باید مورد توجه قرار نگرفته است.

دعوت از سرمایه‌گذاران پایان دوران خام‌فروشی

بهرامی‌زاده با تأکید بر اینکه هدف او تنها تولید چند محصول نیست، بلکه ایجاد «زیست‌بوم نوآوری» در استان است، تصریح کرد: «رویای من این است که وقتی نام کرمانشاه در جهان شنیده می‌شود، مجموعه‌ای از محصولات باکیفیت و دانش‌بنیان تداعی شود، نه محصولات خام کشاورزی.

این گزارش می‌افزاید ورود چنین ایده‌های نوآورانه‌ای به بازار، نه تنها کشاورزان استان را منتفع خواهد کرد، بلکه می‌تواند نقطه عطفی برای جذب سرمایه‌گذاران و تغییر ریل اقتصادی کرمانشاه به سمت «صنعت مدرن غذا» باشد. حال باید دید آیا نهادهای متولی و حامیان تولید، از این ظرفیت علمی برای صنعتی‌سازی و تجاری‌سازی انبوه حمایت خواهند کرد یا این رؤیا در ایستگاهِ «حمایت‌های محدود» متوقف خواهد ماند.

تهیه و تنظیم مسعود دریابار