زیرساختهای فرهنگی کرمانشاه؛ «کتابخانه مرکزی» همچنان قربانیِ مدیریتهای قطرهچکانی.
به گزارش خبرنگار فر نیوز/ شرمساریِ یک نیمهتمام وقتی کتابخانه مرکزی کرمانشاه در «دالانِ زمان» گم شد. داستانِ کتابخانه مرکزی کرمانشاه، حکایتی است از پرمخاطبترین کتابی که هنوز به فصلِ پایان نرسیده است. پروژهای که قرار بود در ۳۶ ماه به بار بنشیند، اکنون با گذشت ۱۹ سال، به نمادی از «فرسایشِ وعدهها» در توسعه زیرساختهای فرهنگی غرب کشور تبدیل شده است.
در حالی که توسعه زیرساختهای فرهنگی به عنوان نخستین سنگرِ حفظ هویت و مقابله با تهاجم فرهنگی از سوی مقام معظم رهبری مورد تأکید است، کرمانشاه به عنوان پایتخت فرهنگی و تاریخی غرب ایران، همچنان در حسرتِ داشتنِ یک کتابخانه مرکزی استاندارد روزگار میگذراند.پروژهای که با تقویمِ عمرِ یک نسل پیش رفته است
کلنگِ این پروژه در حالی در دهه ۸۰ شمسی به زمین خورد که هدفِ آن، ایجاد بستری برای پویاییِ نخبگان، دانشجویان و دانشآموزان کرمانشاهی بود. اما روندِ لاکپشتیِ تکمیلِ آن، باعث شده است بسیاری از کسانی که در زمان کلنگزنی، کودک یا نوجوان بودند، امروز خود به تحصیلات عالیه برسند و همچنان در انتظار بازگشاییِ درهای این مجموعه بمانند.اینکه یک پروژه عمرانیِ فرهنگی، ۱۹ سال در پیچ و خمِ تأمین بودجه و تغییر اولویتهای مدیریتی باقی بماند، نشاندهنده نبودِ پیوستِ فرهنگی در مدیریتهای کلان استان است. فرهنگ، ساختمانِ بتنی نیست که با تأخیر آسیب نبیند؛ بلکه با از دست رفتنِ فرصتهای طلاییِ یک نسل، آسیبِ جبرانناپذیری میبیند.» گلایه نخبگان از «فقرِ فضای مطالعه»
بررسیهای میدانی نشان میدهد که بسیاری از کتابخانههای فعلی کرمانشاه، پاسخگوی نیازِ روزافزونِ قشر جوان و پژوهشگر نیست. کمبودِ فضای استانداردِ مطالعه، نبودِ سالنهای همایشِ تخصصی و فقدان مخازن کتابِ غنی در مرکز شهر، مطالبهگری برای تکمیلِ «کتابخانه مرکزی» را به اولویتِ اصلیِ فعالان اجتماعی تبدیل کرده است مطالبه اصلی؛ «شفافیت در بازه زمانی افتتاح»
آنچه امروز بیش از هر زمانِ دیگری مورد مطالبه مردم و اهالی فرهنگ کرمانشاه است، نه وعدههای کلی، بلکه ارائه یک «جدول زمانبندیِ دقیق و تضمینشده» برای بهرهبرداری است. آیا در بیستمین سالِ عمرِ این پروژه، شاهدِ بریدنِ روبانِ افتتاحیه خواهیم بود یا این روایتِ ناتمام همچنان ادامه خواهد یافت چشمهایِ فرهنگدوستانِ کرمانشاهی همچنان به دیوارههایِ نیمهتمامِ این ساختمان دوخته شده است؛ ساختمانی که قرار بود «سنگرِ هویت» باشد، اما فعلاً تنها «سنگرِ سکوت و انتظار» شده است.
تهیه و تنظیم مسعود دریابار
