اخیراً و در آخرین جلسه شورای گفتوگوی دولت و بخش خصوصی دکتر حبیبی استاندار کرمانشاه جمله ای قابل تامل گفت: توسعه استان بدون حضور پررنگ بخش خصوصی نه تنها ناممکن، که در عمل ناشدنی است.» این حرف، دقیق و راهبردی است؛ اما ارزش واقعی آن زمانی مشخص میشود که در میدان عمل هم دیده شود.
استاندار کرمانشاه ، فعالان اقتصادی را «مغز متفکر» اقتصاد استان دانسته و گفته است بخش خصوصی را شریک راهبردی خود میداند، دستگاههای اجرایی باید فعالان اقتصادی را تکریم کنند و ناهماهنگیهای اداری که موجب معطلی آنها میشود باید حذف شود.
حالا انتظار افکار عمومی این است که همین نگاه، در پروندههای واقعی سرمایهگذاری نیز اعمال شود. پیشنهاد روشن است؛ استاندار تیمی مشخص و بیتعارف را مأمور کند تا بررسی کند در سالهای گذشته چند سرمایهگذار به کرمانشاه آمده، چند نفر به دلیل بروکراسی و موانع اداری منصرف شده و چند سرمایه نیز به دلیل همین موانع از استان خارج شده است. اگر چنین آماری تهیه شود، شاید روشن شود که مشکل کرمانشاه فقط کمبود سرمایه نیست؛ بخشی از مشکل، فراری دادن سرمایهای است که خودش به استان آمده است.
سرمایهگذار را نباید فقط پشت تریبون دعوت کرد. سرمایهگذار زمانی جذب میشود که ببیند بعد از ورود به استان، دستگاههای اداری برای حل مشکلش کنار او هستند، نه اینکه او را از یک اداره به اداره دیگر بفرستند.
نمونه روشن، سرمایهگذار سینمای پیروزی است؛ پروژهای که قریب سه دو سال از آغازقصد ساخت آن با حضور استاندار فعلی کرمانشاه میگذرد، اما سرمایهگذار همچنان در پیچوخم امور اداری گرفتار است. سه سال معطلی برای یک پروژه فرهنگی، اقتصادی و شهری قابل قبول نیست. در این سه سال هزینهها چند برابر شده و طبیعتاً فشار بیشتری بر سرمایهگذار وارد شده است. سؤال ساده است: اگر این سرمایهگذار بخش خصوصی، همان «شریک راهبردی» است که استاندار از آن سخن میگوید، چرا باید سه سال درگیر فرآیندهای اداری باشد؟
این موضوع در حوزه فرهنگ اهمیت بیشتری دارد. سرمایهگذاری فرهنگی، فقط سرمایهگذاری برای سود نیست؛ ایجاد سینما، مجموعه فرهنگی و مراکز تفریحی، بخشی از نیاز اجتماعی شهر را پاسخ میدهد. بنابراین چنین سرمایه گذاریهایی باید از حمایت ویژه مدیریتی برخوردار باشند؛ البته حمایت در چارچوب قانون، نه امتیاز خارج از قانون.
اکنون که شورای شهر کرمانشاه نیز منحل شده، انتظار از استانداری برای ورود جدیتر به مسائل شهری و تعیین تکلیف پروژههای سرمایهگذاری بیشتر است. استاندار میتواند همین امروز دستور دهد پرونده سینمای پیروزی یک بار برای همیشه روی میز قرار گیرد، موانع آن دقیقاً مشخص شود و هر دستگاهی که مانع اجرای پروژه است، پاسخ روشن و زمانبندی مشخص ارائه کند.
دیگر زمان جلسه و شعار گذشته است. اگر مانعی قانونی وجود دارد، صریح گفته شود؛ اگر دستگاهی کوتاهی کرده، اصلاح شود و اگر سرمایهگذار تعهدی دارد، او هم پاسخگو باشد. آنچه قابل قبول نیست، بلاتکلیفی جند ساله و پاسکاری میان دستگاههاست. استاندار گفته است «خود را در کنار شما، نه در مقابل شما، میبینیم.» اکنون بهترین فرصت برای اثبات همین جمله است.
سینمای پیروزی میتواند یک آزمون جدی باشد؛ آزمونی برای اینکه مشخص شود حمایت از بخش خصوصی در کرمانشاه فقط در سخنرانیهاست یا در عمل هم اتفاق میافتد.
کرمانشاه سرمایهگذار میخواهد، اما قبل از آن باید یاد بگیرد سرمایهگذار را فراری ندهد. سرمایهگذار را دعوت کردن هنر نیست؛ نگه داشتن سرمایهگذار و رساندن پروژه او به نتیجه، هنر مدیریت است.
